De lijst met eisen en wensen (erg groot) wordt gemaakt. Geen te oud schip met verouderde apparatuur. Welk type, maximale lengte ± 42 voet omdat we dat nog samen kunnen varen. Een zwaar schip omdat we veel willen ankeren.  Wel of geen wasmachine, watermaker, energievoorziening, type stuurautomaat, en ga zo maar door. We kunnen gaan zoeken. Wat is internet dan een geweldig middel. Ook krijgen we voortdurend support van Ruud v.d. Zee van Sail-it ”kijk daar eens”. Ook de vertrekkerssite van het maandblad Zeilen wordt veel bezocht om te zien hoe anderen het een en ander doen.

2005
Januari - Maart
We verzamelen gegevens, maken planningen voor de routes, bestuderen kaarten en pilots voor het eerste jaar . Zeilen langs de Franse, Spaanse en Portugese kust met een overwintering in de Algarve. In het voorjaar struinen we alle verkoophavens en dealers af. 
We gaan naar Boot Dusseldorf en de Hiswa, maken proefvaarten met schepen, krijgen offertes van dealers, leveranciers van apparatuur, etc.. Wij zijn klaar om een ander schip te kopen maar, onze “vanRossumsTROOST” wil zich zo maar niet gewonnen geven. Weinig reactie op de advertentie. Ook voor ons huis loopt het niet storm. In april krijgen we wel een bod. Maar dat is voor ons te laag. We besluiten meer acties te gaan ondernemen. Het schip naar de verkoophaven van “de Valk”in Bruinisse en het huis in de ”volle”verkoop. We hebben nog een jaar de tijd!!! Hoe anders zal het lopen.

Mei - September  

Het vaarseizoen is weer begonnen en Anton stort zich weer volop in het zeilen . Begin mei gaat hij naar Corfu (Griekenland) om daar zeilles te geven. Amper in Gouvia Marina wordt hij attent gemaakt op een Nederlands schip wat hier te koop ligt. De eigenaars willen eind van dit seizoen terug naar Nederland.

De kennismaking met Paul en Saskia verloopt vlot. De eerste indruk van de Jeanneau Sun Odyssey 40 ”MAESTRO” is goed. Een prima onderhouden en volledig uitgerust schip, bouwjaar 1999. Zo’n schip staat op ons lijstje!!
Druk overleg met Els in Nederland. ”Zoek dit schip eens op. Wat denk je er van? Wanneer we dit schip kopen kunnen we onze reis in Griekenland beginnen. Natuurlijk moet jij dit schip ook eerst zien. We kunnen in juni nog een weekje samen naar Corfu. Kopen we niet dan hebben we samen nog een leuke week vakantie. Ja, natuurlijk moet ons eigen schip nog verkocht worden. Eigenlijk komt dit schip te vroeg. O.k. we praten wel verder en maken afspraken wanneer ik weer terug ben. Groetjes en liefs vanaf Corfu”

Met de windveranderingen van geen naar weinig, veel wind trek je toch makkelijker het grootzeil er bij en je kunt snel reven, zoveel als je wilt.We leveren wel in wat betreft zeileigenschappen en snelheid en hebben minder
trimmogelijkheden. Maar we doen ook niet aan wedstrijdzeilen!

In juni zijn we weer op Corfu. Ook Els is enthousiast over het schip. Veel leefruimte, een dwarskeuken, veel opbergruimte en twee badkamers. Als de kinderen/kleinkinderen of onze vrienden komen hebben we onze eigen douche/toilet. Hier kunnen wij wel een paar jaar op wonen. 
Na drie dagen denken en handelen tekenen we een voorlopig koopcontract. Na de keuring is oplevering eind juli. We kunnen met ons nieuwe schip dan nog een paar weken rond Corfu zeilen. Overwintering op de wal is ook geregeld.

Voor Paul en Saskia een emotioneel moment want zij hebben, na 3 jaar zwerven met dit schip "hun huis” verkocht. Wij realiseren ons dat dit het begin is van ons nieuwe leven in 2006; ”Point of no return”. Van de ene kant zijn we blij met ons nieuwe schip, maar van de andere kant zijn we nu ”groot bootbezitters”. Hopelijk wordt de Dufour snel verkocht. 
Een uur later zitten we op een terras in Corfu-Stad. Anton vindt een Griekse eurocent en denkt dat dit het begin van de rijkdom is. Prompt gaat de mobiel en wordt gevraagd of hij eind juli nog zeilles wil geven op Corfu. Dat komt even mooi uit; reiskosten betaald voor onze vakantie.

De avond gezellig kletsend doorgebracht.
De volgende dag maken we een proefvaart naar Sagiàda, waar we heerlijk lunchen in een visrestaurant. Het weer is schitterend en een diepblauwe zee. Terug kunnen we zeilen en bij 4Bft loopt de Maestro vlot 7,5 tot 8 knopen op halve wind. Dat voldoet aan onze verwachtingen en belooft wat voor de toekomst.

De keuring (Expertiseburo Beekman uit Nederland) levert geen problemen op. Wat kleine reparaties die uitgevoerd moeten worden en een prognose van te verwachten reparaties en vervangingen voor de toekomst. Maar dit wisten we al toen we het voorlopig koopcontract tekenden. De expert klimt zelfs in de mast en repareert meteen maar even het ankerlicht. Dit keuren kost wel wat, maar is zeker het geld waard. 
Op 25 juli wordt de MAESTRO aan ons overgedragen. We hebben al besloten om de naam te houden, ondanks dat we al meer dan vijfentwintig jaar de naam vanRossumsTROOST voeren. Op de Middellandse Zee is die naam te moeilijk en niet te begrijpen. Ook het bijgeloof (vooral van Saskia) dat je de naam van een schip niet moet veranderen speelt mee.

De volgende ochtend is de pijn erger en voor de zekerheid zoeken we, met de hulp van Peter (ISA), een orthopeed. Op de foto blijkt dat een van de botjes is gescheurd. Dus drie weken in het gips. 

Terwijl het gips wordt gezet belt Saskia om te vragen hoe het met ons is. Als Anton het verhaal vertelt is haar reactie; ”er is toch geen schade aan de boot”. Lesgeven met een hand gaat ook. De cursisten hebben er (na één dag ervaring) alle vertrouwen in en zeggen zelfs dat ze met hem de oceaan over zouden gaan met één hand.
Collega Geert is ook nog op Corfu, dus is er niets aan de hand. Hij vindt het zelfs leuk bij ons aan boord. Hij vaart de Maestro voor ons naar de plek die wij willen. Els geniet volop van het nieuwe schip. Ze rommelt lekker aan, voor zover de warmte dit toelaat en geniet van het zwembad in de marina. 
‘s Maandags maken we met de vrienden van Geert een tocht naar Agny Bay. Er staat op de Noordkaap een fiks windje dus kunnen we volop genieten van de snelheid van de Maestro. 

De laatste week komt onze zoon Roy aan boord en varen we naar Sagiàda, Platerini en de eilanden Paxos en Anti-Paxos om wat plekjes te verkennen. Rond Paxos krijgen we een dichte mist en de lokale bevolking vertelt ons dat zij dat in 20 jaar niet meer hebben meegemaakt. Roy krijgt handigheid in het varen, afmeren en ankeren met een 40voeter en zo langzamerhand kan Anton ook zelf weer aan het roer. Al met al gezellige weken waarin we hebben ervaren dat de plaatselijke bevolking erg gastvrij is. 

September - December

We missen onze Dufour wel, maar we hebben gelukkig nog vrienden met een zeiljacht waarmee we in het najaar nog enkele tochten maken.

Zo af en toe krijgen we een bezichtiging voor ons huis maar er komt geen bod. We schuiven het maar op de economische recessie. In oktober besluiten we met de makelaar om een open huis te houden in het begin van november. De makelaar heeft er nog geen ervaring mee maar ”niet geschoten is altijd mis”. Op zaterdag 5 november hebben we twee bezichtigingen. De mensen zijn erg enthousiast, komen de week daarna nog eens kijken en wij denken dat hier wel een potentiële koper tussen zit. Dus maar even afwachten. Dan komt er op maandagochtend een telefoontje van de makelaar dat er een nieuwe klant is die het huis wil bezichtigen. Een uur later staan ze op de stoep en in de namiddag ligt er een bod.

Omdat hij in antiek en curiosa handelt doet hij ook een goed bod op de spulletjes die wij nog kwijt willen. Zou die Griekse eurocent, die we nog steeds hebben, dan toch geluk brengen???

Nu kunnen we nu gaan organiseren hoe we het allemaal gaan doen. Er zijn nog een paar zaken waar we nog geen oplossing voor hebben. Waar laten we onze spullen? Kopen we een appartementje zodat we een eigen onderkomen hebben als we een periode naar Nederland willen. Ook hier zitten veel nadelen aan. Je blijft kosten ( rente, aflossing, gemeentelijke belastingen/ heffingen/verzekeringen) betalen terwijl je er niet van profiteert. Verhuren is ook niet zo makkelijk en heeft ook de nodige nadelen. 

We hebben ook al eens gedacht aan het kopen van een chalet. Op het chaletpark ”de Uitwijk” in de Heen zij we wel eens wezen kijken en hebben er een paar van binnen gezien. Eind november, op een gure zondagmiddag, gaan we nog maar eens informeren. Natuurlijk kunnen we een chalet bestellen, indeling naar eigen wens, binnen de gestelde maten

Maar... er staat er ook een te koop. Dat chalet kennen we, want we zijn daar, brutaal als we zijn, al eens binnen geweest. 
We vonden het toen al het mooiste chalet van het park, dus nog maar eens kijken.
Van kijken komt kopen. Onderhandelen met de eigenaar verloopt vlot en we zijn na veertien dagen eigenaar van dit chalet. Met Kerstmis genieten we samen met vrienden van de natuur en de rust. De fazanten en konijntjes dartelen vrolijk over het park. An en Bernd hebben van hieruit het uitzicht op hun schip wat in de jachthaven achter het chalet op de wal staat.

(zie link chalet)

We krijgen dan ook nog het heugelijke nieuws dat we in augustus 2006 toch terug moeten naar Nederland, omdat we dan voor de vierde keer Opa en Oma worden. Frank en Marianca verwachten hun eerste kindje.

Wij hebben weer een aantal problemen opgelost. Een groot deel van ons meubilair en inventaris kan nu naar het chalet. Onze eethoek is te groot en willen we ook niet kwijt. Deze gaat voor de periode dat wij zwerven uit logeren bij An en Flip. De antieke buffetkast is nog onderwerp van gesprek, maar daar komen we ook wel uit. Misschien vinden we daar ook wel een logeeradres voor.

2005 was een enerverend jaar en we sluiten dat knallend af. Nog 4 maanden te gaan!!!!

(wordt vervolgt)